Η ζωή είναι εύκολη. Γιατί την κάνουμε τόσο δύσκολη;

  Ο Τζον είναι ένας αγρότης από τη Νοτιοανατολική Ταϊλάνδη, ο οποίος μοιράζεται μαζί μας τη συνειδητοποίηση του και μας δίνει συμβουλές πώς να ζήσουμε μια εύκολη και ευτυχισμένη ζωή.

   Ίδρυσε το κέντρο Παν Παν για τον αειφόρο τρόπο ζωής, και συνεχίζει να προσπαθεί να βρει ευκολότερους τρόπους προκειμένου οι άνθρωποι να εκπληρώσουν τις βασικές τους ανάγκες.

Υπάρχει μία φράση που πάντοτε ήθελα να πω σε όλους, στη ζωή μου. Αυτή η φράση είναι: «Η ζωή είναι εύκολη». Είναι τόσο εύκολη και διασκεδαστική. Στο παρελθόν, ποτέ δε σκεφτόμουν έτσι. Όταν ήμουν στην Μπανγκόκ, ένιωθα ότι  η ζωή είναι πολύ δύσκολη, πολύ πολύπλοκη. 

   Γεννήθηκα σε ένα φτωχό χωριό  στη Νοτιανατολική Ταϊλάνδη. Όταν ήμουν παιδί, τα πάντα ήταν διασκεδαστικά και εύκολα,αλλά όταν πρωτοεμφανίστηκε η τηλεόραση, πολλοί άνθρωποι ήρθαν στο χωριό, και είπαν:

«Είσαι φτωχός, πρέπει να κυνηγήσεις την επιτυχία στη ζωή σου». Πρέπει να πας στην Μπανγκόκ και να κυνηγήσεις την επιτυχία στη ζωή σου».      

  Τότε ένιωσα άσχημα, ένιωσα φτωχός. Οπότε έπρεπε να πάω στην Μπανγκόκ. Όταν πήγα στην Μπανγκόκ, δεν ήταν τόσο διασκεδαστικά. Πρέπει να μάθεις, να διαβάσεις πολύ και να δουλέψεις πολύ σκληρά και τότε θα καταφέρεις να επιτύχεις. Δούλευα πολύ σκληρά, οχτώ ώρες την ημέρα το λιγότερο, όμως το μόνο που μπορούσα να φάω ήταν ένα μπολ από νούντλς  ανά γεύμα, ή ένα Τάμα πιάτο από τηγανισμένο ρύζι ή κάτι παρόμοιο. 

  Εκεί που έμενα ήταν πολύ άσχημα, ένα πολύ μικρό δωμάτιο που κοιμόντουσαν πολλοί. Είχε πολλή ζέστη. Άρχισα να αναρωτιέμαι πολύ. Αφού δουλεύω σκληρά, γιατί η ζωή μου είναι τόσο δύσκολη; Θα πρέπει κάτι να πηγαίνει λάθος, γιατί παράγω πολλά πράγματα, αλλά δεν μπορώ να αποκτήσω αρκετά.

  Προσπάθησα να μάθω, προσπάθησα να σπουδάσω. Προσπάθησα να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο. Είναι πολύ δύσκολο να μάθεις στο πανεπιστήμιο γιατί είναι πολύ βαρετό. Όταν άρχισα να κοιτάζω τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο, σε κάθε τμήμα, τα περισσότερα πρόσφεραν αφηρημένη γνώση. Δεν υπήρχε παραγωγική γνώση  στο πανεπιστήμιο για μένα. Αν σπουδάσεις για να γίνεις αρχιτέκτονας ή μηχανικός, αυτό σημαίνει  ότι καταστρέφεις περισσότερο. 

  Όσο περισσότερο δουλεύουν αυτά τα άτομα , τόσο περισσότερα βουνά θα καταστραφούν. Η γη στην περιοχή Τσάο Πράγια Μπάσινθα θα καλυφθεί με τσιμέντο όλο και  περισσότερο. Καταστρέφουμε περισσότερο. Αν σπουδάσουμε γεωργία ή κάτι παρόμοιο, αυτό σημαίνει ότι μαθαίνουμε πώς να δηλητηριάσουμε, να μολύνουμε τη γη, το νερό και μαθαίνουμε
να καταστρέφουμε τα πάντα. Νιώθω πως οτιδήποτε κάνουμε είναι τόσο μπερδεμένο, τόσο δύσκολο. 

  Απλώς κάνουμε τα πράγματα δύσκολα. Η ζωή ήταν τόσο δύσκολη που ένιωσα απογοητευμένος.

  Άρχισα να σκέφτομαι, γιατί έπρεπε να έρθω στην Μπανγκόκ; Σκεφτόμουν τότε που ήμουν παιδί, κανείς δε δούλευε οχτώ ώρες τη μέρα, όλοι δούλευαν δύο ώρες, δύο μήνες το χρόνο, φύτευαν ρύζι τον ένα μήνα και μάζευαν τη σοδειά τον άλλο μήνα. Το υπόλοιπο είναι ελεύθερος χρόνος, δέκα μήνες ελεύθερος χρόνος. Γι' αυτό τον λόγο έχουμε τόσα πολλά φεστιβάλ στην Ταϊλάνδη, κάθε μήνα έχουμε φεστιβάλ. Επειδή έχουν τόσο πολύ ελεύθερο χρόνο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, όλοι έπαιρναν έναν υπνάκο. 

  Ακόμα και τώρα στο Λάος, πηγαίνετε στο Λάος αν μπορείτε, οι άνθρωποι κοιμούνται μετά το μεσημεριανό. Κι όταν ξυπνήσουν, απλώς κουτσομπολεύουν, πώς είναι ο γαμπρός σου, πώς είναι η γυναίκα σου, η νύφη σου. Οι άνθρωποι έχουν πολύ χρόνο αλλά επειδή έχουν πολύ χρόνο, έχουν χρόνο για να είναι με τον εαυτό τους. Κι όταν έχουν χρόνο να είναι με τον εαυτό τους, έχουν τον χρόνο να καταλάβουν τον εαυτό τους. Όταν καταλάβουν τον εαυτό τους,μπορούν να δούν τι θέλουν από τη ζωή. Πολλοί άνθρωποι λένε ότι αυτό που θέλουν είναι η ευτυχία, θέλουν αγάπη, θέλουν να απολαμβάνουν τη ζωή. 

   Οι άνθρωποι βλέπουν πολλή ομορφιά στη ζωή τους, και εκφράζουν αυτή την ομορφιά με πολλούς τρόπους. Ορισμένοι άνθρωποι σκαλίζοντας  τη λαβή ενός μαχαιριού, πολύ όμορφα,πλέκουν τα καλάθια πολύ όμορφα. Αλλά, πλέον, κανείς δε χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη. Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν πλαστικό παντού. Οπότε, νιώθω ότι κάτι πάει λάθος με αυτό, δεν μπορώ να ζω με αυτό τον τρόπο που ζω.Έτσι, αποφάσισα να παρατήσω το πανεπιστήμιο, και γύρισα πίσω σπίτι.

  Όταν επέστρεψα πίσω στο σπίτι, άρχισα να ζω όπως θυμόμουν ότι ζούσα, όταν ήμουν παιδί. Άρχισα να δουλεύω δύο μήνες το χρόνο.Έβγαλα τέσσερις τόνους ρύζι. Και όλη η οικογένεια μαζί, έξι άτομα,καταναλώνουμε λιγότερο από μισό τόνο το χρόνο.Άρα μπορούμε να πουλήσουμε λίγο ρύζι.

  Είχα δύο λίμνες, δύο ιχθυοτροφεία. Είχαμε ψάρια για να φάμε όλο το χρόνο. Ξεκίνησα έναν μικρό κήπο. Περίπου δύο στρέμματα. Ξόδευα δεκαπέντε λεπτά την ημέρα για να περιποιηθώ τον κήπο. Έχω πάνω από τριάντα ποικιλίες λαχανικών στον κήπο. Οπότε έξι άτομα δεν μπορούν να τα φάνε όλα αυτά. Έχουμε πλεόνασμα για να το πουλήσουμε στην αγορά. Επίσης, μπορούμε να έχουμε και κάποιο εισόδημα.

  Οπότε, ένιωσα ότι είναι εύκολο, γιατί έπρεπε να είμαι στην Μπανγκόκ για εφτά χρόνια, όπου δούλευα σκληρά και μετά να μην έχω αρκετά για να φάω, αλλά εδώ, μόλις με δύο μήνες το χρόνο και δεκαπέντε λεπτά την ημέρα μπορούσα να ταΐσω έξι άτομα. 

  Αυτό είναι εύκολο. Πριν από αυτό, πίστευα ότι χαζοί άνθρωποι σαν εμένα που ποτέ δεν μπόρεσαν να πάρουν καλό βαθμό στο σχολείο, δεν μπορούν να έχουν ένα σπίτι. Γιατί οι άνθρωποι που είναι πιο έξυπνοι από μένα, που βγαίνουν πρώτοι στην τάξη κάθε χρόνο, θα βρουν καλή δουλειά, αλλά χρειάζεται να δουλεύουν πάνω από 30 χρόνια για να αποκτήσουν ένα σπίτι. 

  Αλλά εγώ που δεν τελείωσα το πανεπιστήμιο, πώς θα μπορούσα να αποκτήσω ένα σπίτι; Άνθρωποι χωρίς ελπίδα, όσοι έχουν χαμηλή μόρφωση, όπως εγώ. Αλλά, όταν ξεκίνησα να χτίζω, ήταν πολύ εύκολο. Ξόδευα δύο ώρες την ημέρα, από τις 5 το πρωί,μέχρι τις 7 το πρωί, δύο ώρες την ημέρα. Σε τρεις μήνες, είχα σπίτι.Κάποιος άλλος φίλος που ήταν ο πιο έξυπνος μαθητής στην τάξη ξόδεψε τρεις μήνες  για να φτιάξει το σπίτι του, επίσης. Αλλά χρεώθηκε. Έπρεπε να πληρώνει  για το χρέος του 30 χρόνια. Έτσι, σε σχέση με εκείνον, έχω 29 χρόνια και 10 μήνες ελεύθερου χρόνου.Οπότε, νιώθω ότι η ζωή είναι τόσο εύκολη.

  Ποτέ δεν περίμενα ότι θα κατάφερνα να χτίσω ένα σπίτι τόσο εύκολα.Τώρα συνεχίζω και χτίζω σπίτια κάθε χρόνο, τουλάχιστον ένα το χρόνο. Τώρα, δεν έχω καθόλου λεφτά αλλά έχω πολλά σπίτια. Το πρόβλημα μου είναι σε ποιο σπίτι θα κοιμηθώ απόψε. Οπότε, το σπίτι δεν είναι πρόβλημα, όλοι μπορούν να χτίσουν ένα σπίτι. 

  Τα παιδιά, δεκατριών χρόνων στο σχολείο, φτιάχνουν τούβλα μαζί, φτιάχνουν σπίτι. Μετά από ένα μήνα, έχουν βιβλιοθήκη. Τα παιδιά μπορούν να φτιάξουν ένα σπίτι, ένας πολύ γέρος καλόγερος,μπορεί να χτίσει μια δική του καλύβα. Πολλοί άνθρωποι μπορούν να χτίσουν ένα σπίτι. Οπότε, είναι εύκολο. Αν δε με πιστεύετε, δοκιμάστε το.  Αν κάποιος θέλει να έχει ένα σπίτι.

Το επόμενο πράγμα είναι ο ρουχισμός. Ένιωθα ότι είμαι φτωχός, ότι δεν είμαι  όμορφος. Προσπάθησα να ντυθώ σαν κάποιον άλλο, σαν αστέρας του κινηματογράφου. Για να δείχνω πιο όμορφος, να δείχνω καλύτερος. Αποταμίευα ένα μήνα για να αγοράσω ένα ζευγάρι τζιν.Όταν τα φορούσα, γυρνούσα αριστερά και δεξιά, κοιταζόμουν στον καθρέφτη. Κάθε φορά που κοιτούσα, ήμουν το ίδιο άτομο. Τα πιο ακριβά ρούχα, δεν μπορούσαν να αλλάξουν τη ζωή μου. 

   Αισθανόμουν τόσο τρελός, γιατί έπρεπε να τα αγοράσω; Ξόδεψα ένα μήνα για να μπορέσω να αγοράσω ένα παντελόνι. Δε με αλλάζει. Άρχισα να σκέφτομαι περισσότερο γι' αυτό.Γιατί πρέπει να ακολουθούμε τη μόδα; Όταν ακολουθούμε τη μόδα δεν μπορούμε ποτέ να την φτάσουμε επειδή την ακολουθούμε. Οπότε, μην την ακολουθείτε, απλά μείνετε εδώ.Χρησιμοποιήστε αυτά που έχετε.Οπότε, μετά από αυτό και μέχρι τώρα, 20 χρόνια, δεν αγόρασα ποτέ ξανά ρούχα. Όσα ρούχα έχω είναι ό,τι περισσεύει από άλλους. 

   Όταν έρχονται άνθρωποι να με επισκεφτούν,φεύγοντας αφήνουν πολλά ρούχα. Οπότε, έχω τόνους ρούχων τώρα. Όταν με βλέπουν οι άνθρωποι να φοράω παλιά ρούχα, μου δίνουν περισσότερα ρούχα. Το πρόβλημα μου είναι ότι πρέπει να χαρίζω ρούχα στον κόσμο πολύ συχνά. Οπότε, είναι πολύ εύκολο. Όταν σταμάτησα να αγοράζω ρούχα, ένιωσα ότι δεν είναι μόνο τα ρούχα, πρόκειται για κάτι άλλο στη ζωή μου.

  Αυτό που έμαθα είναι ότι όταν αγοράζω κάτι, και το σκέφτομαι,
το αγοράζω επειδή μου αρέσει, ή το αγοράζω γιατί το χρειάζομαι.Οπότε, αν το αγοράσω γιατί μου αρέσει, αυτό σημαίνει ότι κάνω λάθος. Νιώθω πιο ελεύθερος όταν σκέφτομαι έτσι.

   Και το τελευταίο πράγμα είναι, όταν αρρωστήσω, τι θα κάνω; Στην αρχή ανησυχούσα πραγματικά, γιατί δεν είχα καθόλου χρήματα. Αλλά, άρχισα να το σκέφτομαι  περισσότερο. Κανονικά, η αρρώστια είναι φυσιολογικό, δεν είναι κάτι κακό. Η αρρώστια είναι κάτι που μας υπενθυμίζει ότι έχουμε κάνει κάτι λάθος στη ζωή μας. γι' αυτό αρρωσταίνουμε. Έτσι, όταν αρρωστήσω, πρέπει να σταματήσω και να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Να σκεφτώ, τι έκανα λάθος. 

   Έμαθα πώς να χρησιμοποιώ το νερό για να θεραπεύω τον εαυτό μου, πώς να χρησιμοποιώ τη γη για να θεραπεύω τον εαυτό μου, έμαθα να χρησιμοποιώ βασικές γνώσεις για να θεραπεύω τον εαυτό μου. Τώρα που βασίζομαι στον εαυτό μου γι' αυτά τα τέσσερα πράγματα, νιώθω ότι η ζωή είναι πολύ απλή,νιώθω κάτι σαν την ελευθερία, νιώθω ελεύθερος. 

    Νιώθω ότι δε χρειάζεται να ανησυχώ πλέον τόσο πολύ, νιώθω λιγότερο φόβο, μπορώ να κάνω ό,τι  θέλω στη ζωή μου. Πριν, είχα πολύ φόβο, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Αλλά, τώρα νιώθω πολύ ελεύθερος,
σα να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στη γη, κανένας δεν είναι σαν εμένα,
δε χρειάζεται να μοιάσω σε κανέναν άλλο. Είμαι το νούμερο ένα.

   Οπότε, τα πράγματα με αυτό τον τρόπο γίνονται πιο εύκολα, πιο ανάλαφρα.

  Μετά από αυτό, άρχισα να σκέφτομαι ότι όταν ήμουν στην Μπανγκόκ,
ένιωθα ένα σκοτάδι στη ζωή μου. Άρχισα να σκέφτομαι ότι πολλοί μπορεί
να σκέφτονται σαν εμένα εκείνη τη στιγμή. Οπότε, δημιουργήσαμε ένα χώρο
που ονομάσαμε «Παν Παν» στην Τσιάνγκ Μάι. Ο κύριος σκοπός ήταν
να αποθηκεύουμε σπόρους. Να μαζεύουμε σπόρους, γιατί οι σπόροι
είναι τροφή και η τροφή είναι ζωή. Αν δεν υπάρχουν σπόροι, δεν υπάρχει ζωή. Χωρίς σπόρους, δεν έχουμε ελευθερία. Χωρίς σπόρους, δεν έχουμε ευτυχία. Γιατί η ζωή σου βασίζεται σε κάποιον άλλο. Επειδή δεν έχεις τροφή.  

Είναι λοιπόν, πολύ σημαντικό να αποθηκεύεις σπόρους. Γι' αυτό εστιάζουμε στην αποθήκευση σπόρων. Αυτό είναι το βασικό που κάνουμε στο Παν Παν.

  Το δεύτερο πράγμα είναι το εκπαιδευτικό κέντρο. Θέλουμε να έχουμε ένα κέντρο, όπου θα μαθαίνουμε εμείς, θα μαθαίνουμε πώς να κάνουμε τη ζωή μας εύκολη. Γιατί μας έμαθαν να κάνουμε τη ζωή μας πολύπλοκη και δύσκολη, όλη την ώρα. Πώς μπορούμε να την κάνουμε εύκολη;   

Είναι εύκολο, αλλά δεν ξέρουμε  πώς να την κάνουμε εύκολη πλέον. Γιατί συνέχεια την κάνουμε πολύπλοκη και τώρα, αρχίζουμε να μαθαίνουμε και μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε. Γιατί μας έμαθαν να αποσυνδέουμε τον εαυτό μας από οτιδήποτε άλλο, να είμαστε ανεξάρτητοι, ώστε να βασιζόμαστε μόνο στα χρήματα. Να μη βασιζόμαστε ο ένας στον άλλο. Αλλά τώρα, για να γίνουμε ευτυχισμένοι, πρέπει να επιστρέψουμε, να συνδεθούμε με τον εαυτό μας ξανά, να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους, να συνδέσουμε το πνεύμα και το σώμα μας μαζί ξανά. Οπότε, μπορούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι.
  Η ζωή είναι εύκολη. Από την αρχή μέχρι τώρα, αυτό που έμαθα είναι οι τέσσερις βασικές ανάγκες: τροφή, στέγαση, ρουχισμός και φάρμακα θα πρέπει να είναι φτηνά και προσιτά σε όλους, αυτό είναι πολιτισμός. Αλλά αν αυτές οι ανάγκες είναι δυσπρόσιτες και δύσκολα  προσβάσιμες για τους πολλούς, αυτό δεν είναι πολιτισμός. 

  Οπότε, τώρα όταν κοιτάμε τους ανθρώπους γύρω μας, όλα είναι δύσκολα να τα αποκτήσεις. Νιώθω πως ζούμε στην πιο απολίτιστη εποχή των ανθρώπων στη γη. Έχουμε τόσο πολλούς απόφοιτους πανεπιστημίου, έχουμε τόσο πολλά πανεπιστήμια στον κόσμο, έχουμε τόσο έξυπνους ανθρώπους στη γη. Αλλά η ζωή γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Για ποιον την κάνουμε δύσκολη; Για ποιον δουλεύουμε τόσο σκληρά; 

Νιώθω ότι είναι λάθος ότι δεν είναι φυσιολογικό. 

  Θέλω απλώς να γίνει ξανά φυσιολογικό. Να είμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, ισότιμος με τα ζώα. Τα πουλιά φτιάχνουν φωλιές  σε μία ή δύο μέρες. Οι αρουραίοι σκάβουν  μία τρύπα σε μία νύχτα. Αλλά, οι έξυπνοι άνθρωποι όπως εμείς ξοδεύουν τριάντα χρόνια για να αποκτήσουν ένα σπίτι, και πολλοί δεν πιστεύουν ότι μπορούν να αποκτήσουν σπίτι σ' αυτή τη ζωή. Αυτό είναι λάθος. 

Γιατί καταστρέφουμε τη δύναμη και την ικανότητά μας τόσο πολύ; Πιστεύω ότι αυτό είναι αρκετό για μένα, να ζω μια φυσιολογική ζωή, με αφύσικο τρόπο. Τώρα προσπαθώ να είμαι φυσιολογικός. Αλλά, οι άνθρωποι με βλέπουν σαν αφύσικο άτομο.Έναν τρελό τύπο. Αλλά, δε με νοιάζει, γιατί δε φταίω εγώ. Είναι πρόβλημά τους, που σκέφτονται έτσι. 

   Η ζωή μου τώρα είναι εύκολη και λαμπερή. Και αυτό είναι αρκετό για μένα. Οι άνθρωποι μπορεί να σκέφτονται ό,τι  θέλουν. Δεν μπορώ να διαχειριστώ τίποτα έξω από τον εαυτό μου. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να αλλάξω το μυαλό μου, να διαχειριστώ το μυαλό μου.Το μυαλό μου είναι φωτεινό και εύκολο, και αυτό είναι αρκετό. 

Αν κάποιος θέλει να έχει επιλογές, μπορεί να έχει επιλογές. Η επιλογή μπορεί να είναι εύκολη ή δύσκολη, εξαρτάται από εσένα.

Τζον Τζαντάι 

AΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ

ΤΑ ΚΤΗΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΝΔΙΑΝΟΙ

Λίγο καιρό μετά την ανακάλυψη του Κολόμβου, Ισπανοί και Πορτογάλοι άποικοι έφτασαν από την Ευρώπη για να εκμεταλλευτούν τα νέα εδάφη και αποφάσισαν ότι οι γηγενείς δεν ήταν πολύ καλύτεροι από ζώα.

Ο καθολικός ιππότης Βιλγκαινιόν τους χαρακτήρισε «κτήνη με ανθρώπινο πρόσωπο» «ce sont des betes portant figure humaine», ο καλβινιστής ιερέας Ρισέ υποστήριξε ότι δεν είχαν καμία αίσθηση περί ηθικής «l’hebetude crasse de leur esprit ne distingue pas le bien du mal»  και ο γιατρός Λοράν Ζουμπέρ, αφού πρώτα εξέτασε πέντε Βραζιλιανές, ισχυρίστηκε ότι δεν είχαν περίοδο και άρα κατηγορηματικά δεν ανήκαν στην ανθρώπινη φυλή.

Αφού λοιπόν τους απογύμνωσαν από την ανθρώπινη φύση τους, οι Ισπανοί άρχισαν να τους σφαγιάζουν σαν ζώα. Ως το 1534, σαράντα δύο χρόνια μετά την άφιξη του Κολόμβου, οι αυτοκρατορίες των Αζτέκων και των Ίνκας είχαν καταστραφεί, και οι υπήκοοι τους σκλαβώθηκαν ή δολοφονήθηκαν. Ο Μονταίνι διάβασε για αυτές τις βαρβαρότητες στο Brevissima Relation de la Destruction de las Indias του Βαρθολομαίου Λας Κάσας (που τυπώθηκε στη Σεβίλλη το 1552 και μεταφράστηκε στα γαλλικά το 1580 από τον Ζακ ντε Μιγκροντ ως Tyrannies et cruautes des Espagnolsperpitrees es Indes occidentals qu’on dit le Nouveau Monde).

Οι Ινδιάνοι υπονομεύτηκαν από την ίδια τους τη φιλοξενία και από την αδυναμία των όπλων τους. Άνοιξαν τις πόλεις και τα χωριά τους στους Ισπανούς και ανακάλυψαν ότι οι φιλοξενούμενοι τους στράφηκαν εναντίον τους όταν δεν το περίμεναν. Τα πρωτόγονα όπλα τους δεν μπορούσαν να συναγωνιστούν τα ισπανικά κανόνια και σπαθιά, και οι κονκιοταδόρες δεν επέδειξαν τον παραμικρό οίκτο για τα θύματα τους. Σκότωναν παιδιά, ξεκοίλιαζαν εγκύους, έβγαζαν μάτια, έκαιγαν ολόκληρες οικογένειες ζωντανές και έβαζαν φωτιά σε χωριά μέσα στη νύχτα.

Εκπαίδευσαν σκυλιά να πηγαίνουν στις ζούγκλες όπου κατέφυγαν οι Ινδιάνοι και να τους ξεσκίζουν.

Οι άντρες στέλνονταν να δουλέψουν σε χρυσωρυχεία και αργυρωρυχεία, δεμένοι μεταξύ τους με σιδερένια κολάρα. Όταν πέθαινε κάποιος, έκοβαν το σώμα του από την αλυσίδα, ενώ οι σύντροφοι του εκατέρωθεν συνέχιζαν να εργάζονται. Οι περισσότεροι Ινδιάνοι δεν άντεχαν πάνω από τρεις βδομάδες στα ορυχεία. Οι γυναίκες βιάζονταν και παραμορφώνονταν μπροστά στους συζυγούς τους.

Η προτιμώμενη μορφή παραμόρφωσης ήταν να τους σκίζουν τα πιγούνια και τις μύτες. Ο Λας Κάσας ανέφερε πώς μια γυναίκα, βλέποντας τα ισπανικά στρατεύματα να προελαύνουν με τα σκυλιά τους, κρεμάστηκε μαζί με το παιδί της. Ένας στρατιώτης πλησίασε, έκοψε στα δύο το παιδί με το σπαθί του, έδωσε το μισό στα σκυλιά του κι έπειτα ζήτησε από τον καλόγερο να προχωρήσει στη νεκρώσιμη ακολουθία ώστε το βρέφος να εξασφαλίσει μία θέση στον Παράδεισο.

Με τους άντρες χωριστά από τις γυναίκες, απελπισμένοι και φοβισμένοι, οι Ινδιάνοι αυτοκτονούσαν κατά χιλιάδες. Ανάμεσα στη γέννηση του Μονταίνι το 1533 και την έκδοση του τρίτου τόμου των Δοκιμίων του το 1588, ο γηγενής πληθυσμός του Νέου Κόσμου εκτιμάται ότι μειώθηκε από 80 σε 10 εκατομμύρια. 

  Από το βιβλίο του Αλαίν ντε Μποττόν «Η παρηγοριά της φιλοσοφίας» 

Οι πραγματικοί "κίνδυνοι" ανατροπής του πολιτεύματος.

Η οργάνωση της διοίκησης ενός συνόλου, όπως έχουν δείξει η ιστορία και η πολιτειολογία, μπορεί να γίνει μόνο με δύο τρόπους: 

Με την Δημοκρατία (κατά την οποία οι εξουσίες πηγάζουν από κάτω προς τα πάνω) και με την Μοναρχία (κατά την οποία οι εξουσίες πηγάζουν από πάνω προς τα κάτω). 

Η Ολιγαρχία όπου εφαρμόστηκε δεν υπήρξε πολίτευμα αλλά ένα κυβερνητικό μόρφωμα - προστάδιο της Μοναρχίας ή ένα μόρφωμα – συγκάλυψητης αποικιοκρατίας Μεγάλων Δυνάμεων με τοποτηρητές. Τα  εφαρμόσιμα πολιτεύματα λοιπόν είναι δύο: Μοναρχία και Δημοκρατία.

Στην Δημοκρατία υπάρχει ένα σύνολο ατόμων (με δικαιώματα και υποχρεώσεις), το οποίο είτε άμεσα, είτε έμμεσα (μέσω εκπροσώπων) παίρνει αποφάσεις για το μέλλον του με θεσμούς που διακρίνονται μεταξύ τους. 

Στην Μοναρχία όμως δεν υπάρχουν «άτομα» με δικαιώματα και υποχρεώσεις, αλλά υπήκοοι του Μονάρχη, ο οποίος έχει συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες του κράτους στον εαυτό του με αποτέλεσμα το κράτος να ταυτίζεται με αυτόν. 

Κράτος υπάρχει και στο ένα πολίτευμα και στο άλλο, με την διαφορά ότι στην Δημοκρατία το Κράτος είναι οι πολίτες, ενώ στην Μοναρχία το Κράτος είναι ο Μονάρχης κατά την ιστορική φράση του Λουδοβίκου 14^ου«L’ Etat, c’ est moi», δηλαδή «το κράτος είμαι εγώ». 

Είτε λοιπόν μιλάμε για Βασιλιά της Αρχαίας Ελλάδας ή της Γαλλίας του 17^ου αιώνα, είτε για Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, είτε για Μονάρχη του μεσαίωνα, είτε για στρατιωτικό δικτάτορα, όλα αυτά τα προσωνύμια παραπέμπουν σε ένα και μόνο πολίτευμα: την Μοναρχία. 

Μετά το πρώτο βήμα της κατανόησης όλων των δυνατών τρόπων διακυβέρνησης ενός συνόλου (που δεν είναι άλλοι από δύο: δημοκρατία και μοναρχία), πηγαίνουμε στο δεύτερο βήμα προσπαθώντας να κατανοήσουμε πως αυτά τα πολιτεύματα (αφού εγκατασταθούν) διατηρούνται. 

Ερώτηση 1^η: στην Δημοκρατία γιατί οι πολίτες ανέχονται τις κυβερνήσεις τους; Γιατί εκλέχτηκαν με ελεύθερη επιλογή από τον λαό, επειδή είχαν το, υποτίθεται, καλύτερο πολιτικό πρόγραμμα, και αν αποτύχουν στο έργο τους ο λαός τις αλλάζει με εκλογές κάθε 4 χρόνια ή νωρίτερα, αν η Κυβέρνηση χάσει την υποστήριξη της πλειοψηφίας των βουλευτών, οι οποίοι έχουν διπλό ρόλο και ως νομοθέτες και ως εκπρόσωποι του λαού. 

Ερώτηση 2^η: στην Μοναρχία γιατί οι πολίτες ανέχονται την διακυβέρνησή τους από τον Μονάρχη και ακόμα περισσότερο, αν ο Μονάρχης κάνει λάθη πώς θα τον αλλάξουν..;

 Η διατήρηση της εξουσίας από έναν Μονάρχη υπήρξε ιστορικά το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι εφαρμοστές αυτού του πολιτεύματος. Ο δε παραδοσιακός, αλλά και πιο αποτελεσματικός τρόπος τον οποίο χρησιμοποίησαν ιστορικά οι Μονάρχες, σε όλα τα κράτη του κόσμου προκειμένου να πείσουν τους υπηκόους τους ότι δεν πρέπει να αμφισβητούνται είναι αυτός της προσωπολατρείας με πρόσαψη υπερβατικών ικανοτήτων. Από τους πρώτους Βασιλείς της αρχαίας Αθήνας αλλά και τους Βασιλείς της Σπάρτης οι οποίοι είχαν θεϊκή καταγωγή, έως τον Μέγα Αλέξανδρο και τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες οι οποίοι για να κυβερνήσουν τις αχανείς αυτοκρατορίες τους παρουσιάζονταν ως υιοί θεών ή ακόμα και μετενσαρκώσεις θεών (βλ Διοκλητιανός), ο Μονάρχης επιβάλλονταν στους υπηκόους του και κυρίως στον στρατό μέσα από την “θεοποίησή” του. Όποιος πολίτης ή στρατιωτικός τολμούσε να μην υπακούσει τον Μονάρχη βρίσκονταν αντιμέτωπος με τον κόσμο των πνευμάτων…

Ακόμα και ο μέγας στρατηγός Αλέξανδρος που είχε σαρώσει όλον τον γνωστό τότε κόσμο έσπευσε να χρησιμοποιήσει τον τρόπο της προσωπολατρείας με πρόσαψη σε αυτόν θεϊκών ιδιοτήτων (υιός του Δία) για να μην αμφισβητήσουν την εξουσία του οι υπήκοοί του. 

Αλλά και παλαιότερα, όλοι οι Βασιλείς-Μονάρχες της αρχαίας Ελλάδας είχαν θεϊκή καταγωγή. Όταν σκοτώθηκε ο Βασιλιάς Κόδρος (απόγονος του Ποσειδώνα) οι Αθηναίοι σταμάτησαν τον θεσμό της βασιλείας και αναζήτησαν άλλες μορφές πολιτεύματος. 

Στην αρχαία Σπάρτη υπήρξε ιδιότυπη Μοναρχία με τους Βασιλείς να έχουν επίσης θεϊκή καταγωγή (απόγονοι του Ηρακλή), αλλά και με πολλούς  περιορισμούς της εξουσίας τους από την νομοθεσία του Λυκούργου.

Όσοι Μονάρχες στην Αρχαία Ελλάδα θέλησαν να στηρίξουν την εξουσία τους αποκλειστικά στην ωμή βία των όπλων ονομάστηκαν «Τύραννοι» και είχαν άδοξο τέλος (βλ. οι Τύραννοι Μαχανίδας και Νάβης της Σπάρτης). Δεν ήταν τυχαία η επιμονή του Βασιλιά Φιλίππου της Μακεδονίας να λατρεύεται ως θεός από τους Έλληνες, αλλά και των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων να παριστάνουν τους επίγειους «θεούς». Όλοι οι Μονάρχες της ιστορίας ήξεραν ότι αν άφηναν την στήριξη του ιερατείου της εποχής, οι μέρες τους ήταν μετρημένες.

Βεβαίως, μετά την καθιέρωση της Χριστιανικής θρησκείας, η οποία γκρέμισε την υποτιθέμενη «θεότητα» των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, ο Μονάρχης έμεινε έκθετος απέναντι στους υπηκόους του: αφού δεν ήταν «θεός» γιατί να τον υπακούσουν; Έτσι τέθηκαν οι βάσεις της διάλυσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσα από αλλεπάλληλες εξεγέρσεις του λαού και στάσεις του στρατεύματος, μέχρι την στιγμή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, κατά την οποία διασώθηκε ο υπερβατικός χαρακτήρας του Μονάρχη (προκειμένου να συνεχίσει να επιβάλλεται στους πολίτες και το στράτευμα) όχι πια ως «θεός», αλλά ως εκπρόσωπος του Θεού στην γη και ισαπόστολος. Μιλάμε δηλαδή για πρόσκτηση υπερβατικών ιδιοτήτων με έμμεσο τρόπο. Ακόμα και μετά την κατάρρευση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δεν ήταν λίγοι οι Ευρωπαίοι Μονάρχες που αναζήτησαν θρησκευτικό στήριγμα στην εξουσία τους στο πρόσωπο του Πάπα της Ρώμης.

Η Γαλλική Επανάσταση, αλλά και η κομμουνιστική Επανάσταση στην Ρωσία το 1917 έδειξαν ότι όταν οι Μονάρχες αποσυνδέουν την εξουσία τους από το «ιερατείο» της χώρας, καταρρέουν. Καταλύτης των εξελίξεων στην μία περίπτωση ήταν ο Ναπολέοντας και στην άλλη περίπτωση ο 1^ος Παγκόσμιος Πόλεμος. Αν δει κανείς τι πολιτεύματα υπήρχαν στην Ευρώπη πριν τον 1^ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τι πολιτεύματα μετά, θα μπορούσε να φτάσει στο σημείο να θεωρήσει ότι ολόκληρος ο 1^ος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν τίποτα άλλο από πόλεμος για την διάλυση του πολιτεύματος της Μοναρχίας στην Ευρώπη. Κάτι που συμπαρέσυρε και την Ελλάδα με τον καταστροφικό διχασμό Βενιζελικών – Βασιλικών.  Ωστόσο, η υποστηρικτές της Μοναρχίας δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη.

Αφήνοντας στην άκρη το «θρησκευτικό στήριγμα» και τις υπερβατικές ιδιότητες που αυτό «κοσμούσε» τον Μονάρχη στα μάτια του λαού, οι υποστηρικτές της Μοναρχίας έψαξαν και βρήκαν άλλα ιδεολογικά στηρίγματα για την επιβίωση του εν λόγω πολιτεύματος. Μετά τον 1^ο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μονάρχης, πλέον, δεν είναι θεός ή εκπρόσωπος του θεού στην γη, αλλά ο «αρχηγός του έθνους», ο ηγέτης που θα το οδηγήσει στην δόξα (οδηγός). Τι πιο δίκαιο υπήρχε για έναν πολίτη από το να εργάζεται για την δόξα του έθνους του; Και ποιος άλλος είναι πιο «δίκαιος» πέρα από τον «οδηγό», ο οποίος είχε αφιερωθεί στην δόξα του έθνους;

Αλλά και στην αντίπερα όχθη του κομμουνιστικού μπλοκ, τι πιο δίκαιο υπήρχε για έναν πολίτη από το να εργάζεται για την πρόοδο του λαού; Και ποιος άλλος είναι πιο δίκαιος πέρα από τον «πατέρα του λαού», ο οποίος είχε αφιερωθεί στην ευημερία του λαού; Με αυτά τα ιδεολογήματα τέθηκαν οι βάσεις για τον εθνικοσοσιαλισμό τόσο στην Γερμανία, όσο και στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, αλλά και για τον κομμουνισμό στην Σοβιετική Ένωση ως μια ύστατη προσπάθεια των υποστηρικτών της Μοναρχίας να δώσουν ένα κύρος στον Μονάρχη για να τον ανεχθούν οι πολίτες και ο στρατός.

Ο εθνικοσοσιαλισμός όπως αυτός εφαρμόστηκε στην Γερμανία και πήρε την μορφή του ναζισμού, ή στην Ελλάδα με την 4^η Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά, ή στην Ισπανία δεν ήταν τίποτα παραπάνω από προσπάθεια αναβίωσης του θεσμού της Μοναρχίας με την ιδεολογική του στήριξη ως υποκατάστατο της επιρροής του «θρησκευτικού ιερατείου», το οποίο από τις αρχές του 20^ου αιώνα τέθηκε στην άκρη.

Ύστερα από την παραπάνω σύντομη ιστορική αναδρομή και πολιτειολογική ανάλυση προκύπτει ότι ο σημερινός εμφανιζόμενος «εθνικοσοσιαλιστής» δεν είναι κάποιος που του αρέσει να «χτυπάει μετανάστες» ή να κάνει έκνομες ενέργειες, ώστε να ποινικοποιείται όποιος είναι εθνικοσοσιαλιστής από μόνη την ιδεολογία του, αλλά προκύπτει ότι ο εθνικοσοσιαλιστής είναι ο υπέρμαχος του πολιτεύματος της Μοναρχίας, όπως συνέβη στην Ελλάδα του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.

Στην ερώτηση γιατί πρώην υποστηρικτές της Δημοκρατίας έγιναν υποστηρικτές της Μοναρχίας,  ειδικά μάλιστα σε μία εποχή που το πολίτευμα της Δημοκρατίας είναι ευρέως διαδεδομένο στις ανεπτυγμένες χώρες του πλανήτη, η απάντηση είναι συνακόλουθη με τα παραπάνω: έγινε εθνικοσοσιαλιστής-υποστηρικτής της Μοναρχίας όχι γιατί του αρέσει η παρανομία και η κατάχρηση εξουσίας εις βάρος των αδύναμων, αλλά απλά γιατί απαξιώθηκε το πολίτευμα της Δημοκρατίας, το οποίο δυστυχώς φαίνεται σήμερα να επιφυλάσσει διαφορετική μεταχείριση για μία κατηγορία πολιτών που υποφέρουν και διαφορετική για άλλη κατηγορία πολιτών που είναι στο απυρόβλητο.

Για έναν εθνικοσοσιαλιστή η χώρα έχει ανάγκη από έναν Μονάρχη αρχηγό του έθνους που θα σώσει την χώρα και τους πολίτες της στο σύνολό τους και όχι συγκεκριμένα επιχειρηματικά – τραπεζικά συμφέροντα της πολιτικοοικονομικής ελίτ. 

Το να βάζεις λοιπόν κάποιον φυλακή επειδή περιμένει έναν «σωτήρα» για την χώρα, χωρίς το πρόσωπο αυτό να έχει προβεί σε συγκεκριμένες πράξεις βίας κατά συγκεκριμένων θυμάτων, δεν κάνεις τίποτα άλλο από το να λειτουργείς ως όργανο καθεστώτος που κυνηγά αντιφρονούντες με σίγουρο αποτέλεσμα το αδιέξοδο: Τι θα κάνεις όταν οι υποστηρικτές της Μοναρχίας (είτε εθνικοσοσιαλιστές είτε κομμουνιστές) γίνουν 1, 2 ή 5 εκατομμύρια, θα τους βάλεις όλους φυλακή…;;

 Ή περιμένεις αυτός που πεινάει και πεθαίνει από τον υποσιτισμό και τις αρρώστιες, που δεν μπορεί οικονομικά να θεραπεύσει, να «θυσιαστεί» για την Δημοκρατία και να σταματήσει να περιμένει τον «από μηχανής θεό» που θα τον σώσει..;;

Βεβαίως η ιστορία έδειξε ότι όταν ο Μονάρχης αποσύνδεσε την εξουσία του από το ιερατείο της εποχής η εξουσία του άρχισε να φθίνει. Ακόμα και η ιδεολογία του ναζισμού δεν έσωσε τον Χίτλερ από την απαξίωσή του από κορυφαίους αξιωματικούς του Γερμανικού στρατού που στο τέλος στράφηκαν εναντίον του, όπως επίσης δεν έσωσε η κομμουνιστική ιδεολογία από την απαξίωση πλήθος από κομμουνιστές Μονάρχες, οι οποίοι τελικά εξουδετερώθηκαν.  

  

Η ιστορία είναι σαφής: ο εθνικοσοσιαλισμός ως ιδεολογία δεν μπορεί να στηρίξει το πολίτευμα της Μοναρχίας και ως ιδεολόγημα ανήκει στο παρελθόν ως ένα αποτυχημένο υποκατάστατο του κύρους που παρείχε στον Μονάρχη η θρησκεία. Όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν στα ιδεολογήματα του εθνικοσοσιαλισμού και του κομμουνισμού απλά εθελοτυφλούν, βρίσκονται χαμένοι σε «ρομαντισμούς» και συγκυρίες του παρελθόντος και υποστηρίζουν κάτι που οι υποστηρικτές του Δημοκρατικού πολιτεύματος εύκολα μπορούν να συντρίψουν.

Ακόμα περισσότερο όμως, η παραπάνω ιστορική – πολιτειολογική έρευνα έδειξε ότι ο πραγματικός κίνδυνος «ανατροπής» του Δημοκρατικού πολιτεύματος, προέρχεται από τις προφητείες μοναχών και Αγίων της Ορθοδοξίας για την έλευση ενός Μονάρχη ως απεσταλμένου του Θεού και μάλιστα με το όνομα «Ιωάννης» και με άλλες «πληροφορίες» για την εμφάνιση και την καταγωγή του. Με τον «Βασιλιά Ιωάννη» που οι μοναχοί αυτοί αναμένουν ως απεσταλμένο του Θεού που θα «σώσει» την χώρα, θα φανερωθεί η πραγματική ισχύς του πολιτεύματος της Μοναρχίας που θα βάλει «δύσκολα» στους σημερινούς «Δημοκράτες» της πολιτικοοικονομικής ελίτ. Με τις προφητείες αυτές η Μοναρχία φαίνεται ως "θέλημα του Θεού" και όχι απλά η επιθυμία κάποιων απελπισμένων ανθρώπων. 

Η Δημοκρατία πρέπει να "πείσει" τις καρδιές των πολιτών για την αξία της. Δεν θα επιβιώσει βάζοντας τους "αντιφρονούντες" στην φυλακή.

Νικος Παπαγεωργης 

Δικαιοπολις

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΧΑΡΒΑΡΝΤ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

«Ναι, υπάρχει σχέση μεταξύ προσευχής και θεραπείας!»

Στο τόπικ του φόρουμ «Η πίστη και η προσευχή, κάνουν θαύματα;», μπορείτε να καταθέσετε τις δικές σας εμπειρίες από τη δύναμη της προσευχής!

Αρχαία Ελληνικά – ανθρώπινος εγκέφαλος

Σύμφωνα με την θεωρία, του Καθηγητού της Φιλολογίας Eric Havelock η οποία στηρίζεται στον Πλάτωνα, το αρχαίο ελληνικό αλφάβητο προκάλεσε πακτωλό αφηρημένων εννοιών στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, λόγω ενεργοποίησης του εγκεφάλου των χρηστών του. 

Στον συνεδριακό τόμο των τετρακοσίων σελίδων «Alphabet and the Brain, παρουσιάζονται τα συμπεράσματα πλήθους κορυφαίων επιστημόνων φιλολόγων, γλωσσολόγων και άλλων ειδικοτήτων, πλην Ελλήνων αντιστοίχων ειδικοτήτων.
Επιμελητές της έκδοσης ήταν ο Καθηγητής της Ιατρικής Charles Lumsden του Πανεπιστημίου του Τορόντο και ο Διευθυντής του Κέντρου Θεωρίας της Επικοινωνίας “Marchal McLuhan” Derrick De Kerckhove.

Tα επιστημονικά αποτελέσματα τα οποία υποστηρίζουν την θεωρία του είναι τα εξής:

1. Η περιοχή Broca, που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου,ενεργοποιήθηκε λίγο περισσότερο, λόγω του ελληνικού αλφαβήτου διότι χρησιμοποιήθηκαν επιτυχώς φωνήεντα σε γραφή για πρώτη φορά.

2. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος επαναπρογραμματίστηκε ριζικώς.

3. Η πιο πάνω αναφερθείσα συγκλονιστική μεταβολή στην λειτουργία του εγκεφάλου
προκάλεσε μία ουσιώδη αλλαγή στην ψυχολογία των χρηστών του αλφαβήτου από την οποία προέκυψε η ανάγκη επικοινωνίας των πολιτών δια της λειτουργίας του θεάτρου.

Οι δημοσιευμένες έρευνες της επιστημονικής ομάδας του Ιωάννη Τσέγκου παρουσιάζονται στο βιβλίο «Η εκδίκηση των τόνων».

Σε αυτές, αλλά και σε νεώτερες έρευνες 1999-2010, απέδειξαν ότι οι μετρήσιμοι δείκτες της Λεκτικής Νοημοσύνης και της Αφαιρετικής Σκέψης με αποδεκτές τεχνικές επιταχύνθηκαν σε ομάδα 25 μη-δυσλεξικών παιδιών.

Η διδασκαλία στα παιδιά αυτά καθώς και οι μετρήσεις των δεικτών άρχισαν από την ηλικία των 8 ετών και συνεχίστηκαν μέχρι και τα 12 χρόνια τους.

Οι ίδιοι δείκτες
επιβραδύνθηκαν στην ισάριθμη ομάδα μη-δυσλεξικών παιδιών, τα οποία δεν διδάχθηκαν εβδομαδιαίως και εξωσχολικώς επί δίωρο την Αρχαία Γλώσσα. Ας σημειωθεί ότι οι δύο ομάδες διδάχθηκαν τα ίδια προγραμματισμένα μαθήματα στο κανονικό ωράριο η δε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε με γενικώς αποδεκτό πρότυπο.

Ωστόσο, η Αυστραλή
Πανεπιστημιακή ερευνήτρια Kate Chanock έκανε ένα βήμα παράλληλο ως προς τον Ιωάννη Τσέγκο διότι στο έργο της «Help for a dyslexic learner from an unlikely source: the study of Ancient Greek, Literacy 2006» περιγράφει πως κατέστησε έναν αγγλομαθή δυσλεξικό σε μη-δυσλεξικό με τα Αρχαία Ελληνικά!

Εν τούτοις, από φέτος, τα μεν παιδιά της Αγγλίας του Δημοτικού (!) στην περιοχή της Οξφόρδης, με επιστημονική πρόταση, επιπροσθέτως των μαθημάτων τους θα μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά, τα δε αντίστοιχης ηλικίας Ελληνόπουλα, μόνον με πολιτική
απόφαση, δεν θα διδάσκονται την Αρχαία Γλώσσα που θα έπρεπε, αλλά Αγγλικά!!
Σταύρος Π. Παπαμαρινόπουλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών, Μέλος του Εθνικού
Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας 2004-2010. KΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010.
Σημ. Λεοντίου Μοναχού:

Τον εγκέφαλο βοηθάει και η προσευχή.

Αποδεικνύεται από πειράματα. Στο βιβλίο του «Πώς ο Θεός αλλάζει τον εγκέφαλό σας», ο δρ Άντριου Νιούμπεργκ υποστηρίζει ότι το κλειδί βρίσκεται «στην ηρεμιστική επίδραση που έχει η έντονη προσευχή στον εγκέφαλό μας». Αυτό είναι κάτι το φυσικό. Σκεφτείτε όμως τι κερδίζετε όταν δεν ξεχνάτε την προσευχή να την κάνετε για πνευματικούς λόγους, οπότε αυτή δρα στο κατ’ εξοχήν πεδίο της, την ίδια την ψυχή, ενώ συγχρόνως έχει βοηθήσει και το σώμα!

Θυμηθείτε και τα σχετικά με τη δύναμη του Σταυρού και του Αγιασμού, πολύ απαραίτητα στην εποχή μας. Συναφές άρθρο για τη θεραπευτική δράση της προσευχής:

Καθηγητής του Χάρβαρντ, μιλάει για τη θεραπευτική δράση της προσευχής!

Συντάκτης: Όλγα Τάντου

Ο Δρ. Herbert Βenson, έχει αφιερώσει τα τελευταία 35 χρόνια της ζωής του στο να βρει
τις επιστημονικές αποδείξεις που θα δίνουν απάντηση στο ερώτημα «έχει η προσευχή
θεραπευτική δράση»;

Σκοπός του είναι η εργασία του να αποτελέσει τη «γέφυρα» μεταξύ της Ιατρικής και της
Θρησκείας, που θα οδηγήσει στην ίαση ασθενειών. Στην συνέντευξη που παραχώρησε στο
pyles.tv και την Όλγα Τάντου, μιλά για τα πειράματα που έχει κάνει, τα συμπεράσματα στα
οποία έχει καταλήξει, αλλά και πώς αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοίτου την έρευνά του.
«Ναι, υπάρχει σχέση μεταξύ προσευχής και θεραπείας»!

Herbert Benson: «Μελετήσαμε ανθρώπους που προσεύχονταν επαναλαμβανόμενα, με την
προϋπόθεση ότι κατά τη διάρκεια της προσευχής ήταν πολύ συγκεντρωμένοι. Βρήκαμε πως
όταν οι άνθρωποι κάνουν αυτά τα δύο βήματα, υπάρχει ελαττωμένος μεταβολισμός, μειωμένοι παλμοί καρδιάς, μειωμένη πίεση του αίματος, μειωμένος ρυθμός αναπνοής, και μείωση της δραστηριότητας του εγκεφάλου (κάτι που προέκυψε από μαγνητικές απεικονίσεις). Έτσι, αρχικά αποδείξαμε επιστημονικά ότι η προσευχή επηρεάζει τις λειτουργίες του σώματος και καταπολεμά το στρες».

Όλγα Τάντου: Στα πειράματα που πραγματοποιήσατε λάβατε υπόψη σας το ενδεχόμενο
ίασης όταν κάποιος ασθενής προσεύχεται για τον εαυτό του, ή και το ενδεχόμενο κάποιοι άλλοι να προσεύχονται για την υγεία του;

Herbert Benson: Δεν μπορούμε να σχολιάσουμε τι συμβαίνει όταν άλλοι άνθρωποι
προσεύχονται για τον ασθενή, δεν ήταν μέρος των πειραμάτων μας. Ξέρουμε όμως ότι η
προσευχή από τον ίδιο σίγουρα βοηθά την υγεία του.

Ο.Τ.: Μετά από τόσα πειράματα που διεξάγετε εδώ και 35 χρόνια στο Ινστιτούτο
Μυαλού – Σώματος, θεωρείτε ότι υπάρχει σχέση μεταξύ της προσευχής και της ίασης
ασθενειών;

Herbert Benson: Βρήκαμε πως υπάρχει σχέση με ό,τι κάνει ένα άτομο κατ’ επανάληψη,
αμελώντας άλλες σκέψεις. Οι περισσότεροι άνθρωποι προβαίνουν σε αυτό μέσω της
προσευχής. Επομένως, ναι, πιστεύουμε πως όταν ένα άτομο επαναλαμβάνει μία προσευχή,
ξανά και ξανά, υπάρχει μία ίαση, ιδιαίτερα αν η ασθένεια έχει προκληθεί από το στρες.

Ο.Τ.: Εκτιμάτε πως οι γιατροί θα αποδεχτούν τη σχέση προσευχής – ίασης, ή θα την
απορρίψουν;

Herbert Benson: Επειδή αυτά που σας περιέγραψα έχουν επιστημονική βάση, πολλοί
γιατροί το αποδέχονται και χρησιμοποιούν την προσευχή σε συνδυασμό με την ιατρική και τη χειρουργική.

Ο Δρ. Herbert Benson είναι Καθηγητής Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, εργάζεται επίσης ως Καθηγητής στο Ινστιτούτο Μυαλού / Σώματος του ίδιου Πανεπιστημίου, και ακόμη, είναι Ιδρυτής και Πρόεδρος του Ινστιτούτου Benson – Henry.
Μέχρι σήμερα έχει προχωρήσει σε 180 δημοσιεύσεις αναφορικά με το συγκεκριμένο θέμα, και έχει εκδώσει 11 βιβλία.

 Πώς οι σκέψεις μας αλλάζουν τον εγκέφαλο, τα κύτταρα & τα γονίδιά μας!